samogłoska o zwężonej (podwyższonej) artykulacji w stosunku do odpowiadającej jej samogłoski jasnej; kontynuant dawnej samogłoski długiej, tj. pochylone e (dźwięk pośredni między e a i / y), pochylone a (dźwięk pośredni między a i o), pochylone o (dźwięk pośredni między o i u); samogłoski pochylone zaznaczane są tu kreską ukośną: é, á, ó (dziś ogp. ó to właśnie kontynuant dawnej samogłoski pochylonej o, która tak była zaznaczana w tekstach historycznych)
